Wong sing nulis geguritan diarani penggurit utawa panggegurit.
Penggurit iku istilah sing asale saka tembung “gurit” (geguritan), kang artine puisi utawa tembang ing basa Jawa, lan ditambahi imbuhan “pe-” kang nuduhake pelaku.
Dadi,
Penggurit = wong sing nggawe utawa nulis geguritan.
Uga bisa disebut pujangga Jawa, khususé sing nyipta geguritan.
Conto ing ukara:
Rong penggurit enom saka sekolah menengah iku menang lomba geguritan tingkat provinsi.
Ing jagad sastra Jawa, ana macem-macem jinis karya tulis sing ngandhut kaendahan basa lan rasa.
Salah sijine yaiku geguritan, yaiku puisi Jawa sing ditulis nganggo aturan tartamtu, kaya guru lagu lan guru wilangan.
Geguritan ora mung nyenengake kanggo diwaca, nanging uga dadi sarana kanggo ngungkapake rasa, pikiran, lan pandangan urip. Nanging, apa jenenge wong sing nulis geguritan?
Wong sing nulis geguritan diarani penggurit. Tembung “penggurit” asalé saka tembung dasar “gurit” sing artiné geguritan, lan diimbuhi “pe-” kanggo nunjukaké pelaku tumindak.
Dadi, penggurit iku wong kang nggawe utawa nyipta geguritan. Ing konteks liyane, ana uga sing nyebut panggegurit, sing artine padha, nanging luwih arang dienggo.
Penggurit iku ora mung sekadar nulis tembung, nanging uga ngrasa, milih diksi (tembung) sing endah, lan nyawijèkaké unsur budaya Jawa menyang saben larik.
Geguritan bisa ngetokake tema katresnan, alam, kahanan sosial, utawa pepeling urip.
Mula, dadi penggurit ora gampang, amarga butuh pangrasa lan pamahaman sastra Jawa sing jero.
Ing jaman saiki, penggurit enom wiwit bermunculan saka sekolah-sekolah lan komunitas sastra.
Geguritan ora mung ditulis nganggo aturan klasik, nanging uga dikembangaké nganggo gaya modhèren sing luwih bebas.
Nanging, esensiné tetep padha: ngungkapake rasa nganggo tembung-tembung kang endah lan maknawi.
Mula saka kuwi, penggurit iku peran penting ing pelestarian sastra Jawa. Karya-karya penggurit bisa dadi warisan budaya sing nyambungaké generasi lawas karo generasi anyar liwat tembung.
